บางงานเราก็วาดได้นะ แต่ทำไมเราอยากได้/ยอมจ่ายเงินซื้อวะ

เดินเล่นหอศิลป์มา ผ่านโซนการ์ตูน, หนังสือภาพ เลยหยิบมาเปิด ๆ ดู
นึกถึงความมหัศจรรย์บางอย่าง

ผมประเมินตัวเองว่าหลังจากหัดวาดรูปเล่นไปนานๆ ตัวเองตอนนี้มี skill ในการวาดเพียงพอ (ผ่าน buttom line) ในการวาดภาพที่มีคุณภาพประมาณการ์ตูนแนวเล่าเรื่องตามท้องตลาด/ที่เคยอ่าน ๆ ตอนเด็กได้บ้างแล้ว

ไม่ได้หมายความว่า skill ผมทัดเทียมนักวาดนะ แค่ถ้าเขาสกิล lv.10 แต่สิ่งที่เขาทำมัน required lv.5 ผมก็รู้สึกว่าตัวเองพอทำได้

แต่ผมไม่สามารถกลั่นกรอง ซึมซับอารมณ์มาเล่าใส่กระดาษได้จากการไปตระเวนเที่ยวแบบที่พวกเขา/เธอทำ

เดาว่าการเที่ยว ชมวิว อาจไม่ใช่ soft spots ที่เค้นให้ผมอยากวาด อย่างน้อยก็ในช่วงวัย, ชีวิต phase นี้ (ถ้าเป็นเรื่องจิตใจ การมองโลก อาจพอวาดออกมาได้บ้าง มั้ง..)

สรุปได้ว่าน่าจะเป็นเรื่อง taste

เลยถามตัวเองเล่น ๆ ว่าจะนิยามคำว่า taste ในกรณีนี้ยังไงดีนะ ได้ว่า

การมีเทสคือเรื่องว่า เราสามารถแปลงประสบการณ์ที่รับรู้”ตัวไหน”เป็นผลงานได้

created on: Tue Jul 14 2026